Milieustrafrecht

Milieustrafrecht is te beschouwen als een aparte tak van het economische strafrecht. Vele milieurechtelijke bepalingen zijn immers strafbaar gesteld in de Wet op de Economische Delicten (WED). Het is ook wel logisch dat de strafbepalingen in de WED staan. Dit omdat de meeste milieudelicten uit economische motieven in het kader van bedrijfsactiviteiten worden gepleegd. Economische delicten zijn misdrijven voor zover ze opzettelijk worden begaan. Als opzet niet kan worden vastgesteld dan is er sprake van een overtreding.

Om de milieuregelgeving – die uit veel verschillende wetten bestaat – enigszins te harmoniseren en te moderniseren is de Wet milieubeheer (Wm) ontwikkeld. Ondanks de enorme reikwijdte van de Wm mag deze wet echter niet worden beschouwd als het algemene milieuwetboek. De bijzondere milieuwetdelicten zijn bij de invoering van de Wm immers gewoon blijven bestaan. Wel worden er in de Wm allerlei algemene onderwerpen zoals vergunningverlening, handhaving, normstelling etc. geregeld. Op grond van vele verschillende ‘milieuwetten’ kunnen er milieurechtelijke normen worden overtreden. Gedacht moet dan worden aan de hieronder – niet limitatieve – lijst van verschillende deelgebieden:

Het milieurecht wordt gekenmerkt door een woud aan wet- en regelgeving dat zeer divers en uitputtend is. Naast de bepalingen uit Nederlandse wet- en regelgeving, waaraan particulieren en ondernemingen moeten voldoen, is meer en meer de Europese regelgeving van belang.

Problemen die kunnen ontstaan variëren van het zelf afvoeren van een asbestplaatje tot het zonder vergunning afschieten van (hinderlijke) konijnen. Voor menig burger, maar ook voor professionele;e bedrijven, is het nagenoeg onmogelijk om op de hoogte te blijven van die almaar veranderende regelgeving op het gebied van het milieurecht.